Woordeloos
Soms ontmoet je iemand waarbij je je zo gezien en begrepen voelt dat woorden niet nodig zijn. Het verlies van zo iemand snijdt dan ook diep. Want het is een diep menselijke behoefte om gezien te worden door een ander. Een ander, die kan kijken voorbij je patronen, angsten en ‘gedoe’ en een ruimere versie van jou ziet.
Dit deed me reflecteren op mijn werk als begeleider. In essentie gaat het daar ook steeds over de ander op een diepe laag zien en begrijpen. Om een ruimere versie te zien, voorbij de lagen waarachter iemand zich nog schuilhoudt.
Dit gedicht over verlies deed me ook realiseren dat iemand die mijn praktijk binnenstapt, altijd ‘iets’ verloren heeft. Dat kan letterlijk een baan, een vriend of een partner zijn, maar het is vaak ook een deel van zichzelf. De draad van het eigen verhaal is kwijt of in de knoop geraakt.
Om de draad te ontwarren of weer te vinden, vraagt het om aanwezig te kunnen zijn met het verlies van de ander. Zonder meteen iets te hoeven fixen, zodat de ander voelt dat hij woordeloos begrepen wordt.
Dat is denk ik de essentie van begeleiden.
