Blog
Poëzie in begeleiding
In mijn werk als begeleider zoek ik vaak naar de poëzie. Naar dat wat niet gezegd kan worden maar wel voelbaar is, omdat sommige ervaringen in een mensenleven te pijnlijk zijn om concreet te benoemen.
Als we terugkijken naar onze persoonlijke geschiedenis, hebben we allemaal onze kwetsuren opgelopen – niemand uitgezonderd. Als ze teruggaan naar ‘jong’, weten we meestal niet meer het precieze verhaal. Het zijn flarden van herinneringen en we ervaren slechts de symptomen die hinten naar een verhaal van ooit. Symptomen als een altijd maar angstig gevoel, de neiging om te pleasen, de onverzadigde behoefte om gezien te worden of een diep gevoel van verlorenheid.
Het precieze verhaal erachter is meestal niet te vinden. Daarom geef ik vaak mensen de opdracht mee: Schrijft een gedicht. Wat er dan steeds weer gebeurt is dat mensen geraakt zijn door hun eigen woorden. Ze spiegelen een diepe waarheid, die vaak niet eerder gezegd, gehoord of gekend is. En juist dit werkt troostend, alsof iemand zichzelf omarmt in het schrijven van het gedicht.
Het hardop voorlezen ervan in het bijzijn van een liefdevolle getuige werkt bovendien helend, want dat is precies wat zo vaak ontbroken heeft. Een bedding voor een ervaring van ooit, die te groot was om alleen te dragen.
“Poëzie is de kunstvorm die de mens kan spiegelen en tegelijkertijd kan troosten”. Ik las deze quote in een interview met de nieuwe dichter des vaderslands Nisrine Mbarki Ben Ayad. Zo mooi en waar.