Bevroren verhalen
Laatst was ik bij mijn supervisor Herman Cools. We hadden het over bevroren verhalen. Verhalen van ooit, onaf en gestold in de tijd.
Verhalen over ervaringen die te moeilijk waren om te zien, horen of voelen. Omdat ze te groot en pijnlijk waren om te verdragen. Over verlies dat geen stem kreeg, verdriet dat niet gehoord werd of alleen gelaten eenzaamheid.
Zulke ervaringen zijn te belastend voor een jong kinderhart. Deze verhalen kunnen daarom pas veel later ontdooien in een veilige setting. De precieze details, vaak vervlogen in de tijd, doen er niet zo toe.
Laat het lijf dan maar spreken. Ze vertelt het verhaal in eigen woorden. Een voelbare trilling, een kramp op de borst of een sluimerende vulkaan van woede.
Het is de kunst om deze taal van het lijf te verstaan. Niet op historische correctheid maar in zijn essentie. De essentie van dat wat niet gezien of gevoeld kon worden. Zodat de gestokte beweging afgemaakt kan worden en de woorden zich vrijmaken.
En jij tevoorschijn komt.
