Gedenksteen
De gevolgen van grensoverschrijdend gedrag zijn vaak enorm. Voor degene die het overkomt is de kwetsuur immens diep. Vanuit eigen ervaringen schreef ik er bovenstaand gedicht over.
De laatste tijd is er gelukkig steeds meer aandacht voor dit onderwerp. Het komt in allerlei gedaanten en gradaties voor, variërend van de manipulerende turnleraar, het autoritaire afdelingshoofd dat over de schreef gaat, de dogmatische geloofsgemeenschap, tot diverse vormen van seksueel misbruik. Soms lezen we er iets over in schreeuwende krantenkoppen, maar veel vaker vindt het leed plaats in stilte achter de voordeur.
Grensoverschrijding doet iets met je identiteit, je raakt als het ware ‘je naam kwijt’. De eenzaamheid, schaamte en venijnige zelfkritiek worden versterkt als de omgeving wegkijkt, of erger nog, aan victim blaming doet.
Het is vaak een lange weg om jezelf weer terug te vinden. Dus of je nu hulpverlener, familie, vriend of ‘omstander’ bent, laten we horen, luisteren en zien. Ook als ‘de zachte aanraking’ niet expliciet wordt gevraagd. Want iemand die oordeelloos zegt ‘ik geloof je’ is van levensbelang.
