Mijn Verhaal
Wetenschapper
In 1992 begon ik met een studie werktuigbouwkunde aan de Technische Universiteit Eindhoven, iets wat redelijk voor de hand lag gezien mijn aanleg voor bètavakken. Toch was ik niet alleen maar ‘een bèta’, want al vroeg had ik ook grote belangstelling voor mensen, psychologie en persoonlijke ontwikkeling. Daarom stapte ik na mijn propedeuse over naar de richting werktuigkundige medische technologie, met het idee dat ‘iets medisch’ me in ieder geval dichter bij mensen zou brengen. Na mijn studie startte ik een promotieonderzoek (Biomedical Engineering) om mijn wetenschappelijke carrière te vervolgen als postdoc aan de University of California en het VU medisch centrum.
Hoewel de honger naar kennis steeds is gebleven, werd gaandeweg duidelijk dat ik iets fundamenteels miste in de academische wereld. Ik zag mezelf werken in een systeem dat draaide om publiceren, impactfactoren en een competitieve ‘ratrace’. Voor mij verdween ‘dat wat er werkelijk toe doet’ te veel naar de achtergrond. Daarnaast liep ik ook vast op mijn eigen patronen van perfectionisme, te hard werken en te veel alleen doen. En als ik zelf in de spiegel keek was ik ook vooral een ‘hoofd’-mens geworden die weinig contact meer had met zijn gevoel. Achteraf kan ik zeggen dat een zoektocht begon, van kennis naar een beetje meer wijsheid.
