Diep verstopt
Ooit heb ik me diep verstopt. Daarom geef ik nu een training over tevoorschijn komen.
Het begon al bij het prille begin met een moeizame start toen ik het levenslicht zag. Een te koud welkom, het ging om leven of dood.
Later ben ik voorzichtig tevoorschijn gekomen, met mijn muziek. De bugel met zijn melancholische, zachte klank was mijn instrument. Het paste bij me, omdat ik niet van de luide entree was. Alsof ik eerst aftastend mijn geluid wilde zoeken, nog niet zo zeker of het gehoord wilde worden.
Maar juist in dit tevoorschijn komen ben ik geknakt. En zo ging ik me wederom verstoppen. Achter een depressie, achter ingehouden woede, achter veel te veel alleen. In die tijd nog geen woorden hebbend voor mijn verdriet en in de volste overtuiging dat er iets grondig mis met me moest zijn.
Het is best een lange weg geweest om weer tevoorschijn te komen. Om me veilig te voelen, om de innerlijke criticus te verzachten.
Het is dus niet voor niets dat ik veel heb met dit thema. Ik heb er zelfs mijn werk van gemaakt. Steeds weer ondersteun ik mensen om verstopte, vaak bange, verdrietige, woedende of juist speelse delen, tevoorschijn te laten komen. Met oog voor het unieke verhaal waarom iemand zich ooit heeft verstopt.
Als een expert in welkom heten.
