Damdoorbraak
Ik ben altijd gefascineerd geweest in hoe mensen geleerd hebben om zich te verstoppen. Hoe ze zich ooit aangepast hebben en zich niet meer écht laten zien. Niet in de laatste plaats omdat ik dat zelf lang gedaan heb. In mijn geval o.a. door veel controle, ‘alleen gaan’ en perfectionisme als verstop-tactiek.
Verstoppen doen we allemaal in meer of mindere mate, veelal vanuit oude overlevingsmechanismen. We zijn bijvoorbeeld gewend geraakt aan een werkplek die al lang niet meer goed voor ons is, maar blijven volhouden. We hebben al jaren een droom, maar zetten geen stappen om deze droom te verwezenlijken. Of we voelen ons eenzaam in een relatie, maar komen niet in beweging.
Want we trillen vaak op onze grondvesten als we werkelijk gaan luisteren naar die knagende, innerlijke stem. Dan wordt het misschien wel onontkoombaar om stappen te zetten. Dit kan voelen als een bodem die onder je voeten wordt weggeslagen. Als een damdoorbraak, waarbij heftige emoties als angst of verdriet je dreigen te overspoelen.
Dus je wacht nog even, ook al klopt het verlangen steeds luider op de deur.
Toch werkt een geforceerde ‘damdoorbraak’ niet. Vanuit eigen ervaring weet ik dat soms eerst een uitgestoken hand nodig is, zoals verwoord in het gedicht.
Een uitgestoken hand vertelt niet waar je naartoe moet, maar biedt een ‘genadeloos welkom’ dat uitnodigt om liefdevol te kijken naar wat je verlangt én nog tegenhoudt. Iemand die met je meereist en bedding geeft, zodat je zelfvertrouwen groeit om stappen te zetten. Iemand die blijft en een reddingsboei toegooit als de golven te hoog worden. Of iemand die gewoon naast je zit, omdat de tijd nog even haar werk moet doen.
Dat is wat ik voor ogen had bij het ontwikkelen van de training ‘Tevoorschijn komen’. Een plek creëren die uitnodigt om tevoorschijn te komen met je verlangens en kleine of grote dromen. Met je kwetsbaarheid of verscholen kracht. Met je bang, verdriet of veel te vaak ingehouden ‘nee’. Met precies datgene wat jij de wereld te bieden hebt…
Een plek waar aangemoedigd en liefdevol ‘geprikt’ wordt, maar ook ruimte is voor twijfels en ‘nog niet weten’. Waar je ervaringen opdoet die jou in beweging brengen. Waar dammen mogen doorbreken, niet vanuit forceren, maar steen voor steen, vanuit een innerlijke ‘ja’ en gerijpte wijsheid.
